6 فروردين 1389 / 10 ربيع الثاني 1431 / 26 مارس 2010
6 فروردين 1389 / 10 ربيع الثاني 1431 / 26 مارس 2010
6 فروردين 1389 / 10 ربيع الثاني 1431 / 26 مارس 2010 |
ميليونها تن ازمردم مسلمان و انقلابي ايران به پيمان صلح ميان مصرو رژيم اشغالگرقدس يعني پيمان كَمپ ديويد اعتراض كردند. اين پيمان، صلحي اِمريكايي دربرداشت و بيشتركشورهاي اسلامي با امضاي پيمان كمپ ديويد بدست رييس جمهوروقت مصربه شدت مخالفت كردند. |
نيروي سپاه زميني پاسداران انقلاب اسلامي عمليات بيت المقدس را بارمزيا اباعبدالله (علیه السلام) دربنديجان استان سليمانيه آغازكرد. هدف ازاجراي اين عمليات آزادسازي بخشي ازارتفاعات منطقه عمومي سليمانيه عراق بود و درنتيجه اين عمليات چندين ارتفاع مهم و چندين روستا نيزازوجود دشمن پاك شد. |
|
|
|
ابوجعفر محمد بن جعفر معروف به نَرشَخي از مورخانِ قرن چهارم هجري قمري به شمار ميرود. وي كتاب تاريخ بخارا را به زبان عربي به نام امير نوح بن نصر ساماني تأليف كرد. نَرشخي در سال 347 ق در شصت و دو سالگي درگذشت. |
رضاقلي خان پسر محمد هادي نور تهران از ادبا و مورخين و شعراي نامي اواخر قرن سيزدهم هجري ميباشد. وي از ابتداي جواني طبعي موزون داشت و بعدها به "هدايت" تخلُّص كرد. وي از طرف فتحعلي شاه قاجار به خان و اميرالشعراء ملقب شد و در زمان ناصرالدين شاه به سفارت خوارزم تعيين گرديد. وي سپس به رياست مدرسهي دارالفنون رسيد و به تحقيق و تاليف مشغول گشت. اَجمَل التواريخ، روضةُ الصَّفاي ناصري، و رِياضُ العارفين از جمله تاليفات اوست. |
|
|
آلسانْدرو مانْتْسوني، شاعر و نويسنده شهير ايتاليايى در هفدهم دسامبر 1785م در ميلان ايتاليا به دنيا آمد. وي تحصيلات خود را نزد پدران روحاني انجام داد اما به زودي آن را رها كرد و به سرودن شعر پرداخت. با اين حال در جواني به ايمان دوره كودكي بازگشت و آثارش از اين تغيير و تحول عميقْ نشانههاي بسيار يافت. اين تحول در درون او چنان عميق گشت كه همه وجودش را فرا گرفت و به او زندگي كاملي را القا كرد. مانتسوني در 27 سالگي سرودههاي مقدس را سرود كه شهرت بسيار يافت. وي در سال 1819م كتاب ملاحظاتي درباره اخلاق كاتوليكي را منتشر نمود و سپس با پشتكار فراوان به مطالعه متون مذهبي و آثار نويسندگان بزرگ علوم الهي قرن هفدهم و هجدهم پرداخت. مانتسوني نمايشنامههايى نيز انتشار داد و تراژديهاي او با به دست آوردن شهرت فراوان، نبوغ نويسنده را در خلق آثار نمايشي به اثبات رساند. تراژديهاي مانتسوني، بيشتر از شعر تغزلي سرچشمه دارد تا هنر نمايشي و زيبايى آن را بيشتر ميتوان در خواندن دريافت تا در نمايش. مانتسوني در سالهاي دهه 1820م رمان نامزدها را انتشار داد كه اين اثر، موفقيت فراواني به دست آورد و مقامي ارجمند و والا در ادبيات ايتاليا يافت. اين رمان به همه زبانهاي اروپايى ترجمه شد و مدت هشتاد سال همچنانْ به صورت شاهكار باقي ماند. يكي ديگر از آثار مهم مانتسوني، نامهها است كه شامل آثار وسيعي است كه هفتاد سال زندگي مانتسوني را در برميگيرد و حاوي مطالبي بسيار سودمند درباره زندگي خصوصي و زندگي معنوي و انديشههاي اوست. قدرت مانتسوني در متشكل ساختن ادراك و شعور ملي بسيار عظيم بود. وي قصد داشت كه به هر حركتي، چه در زندگي سياسي و چه در زندگي اجتماعي معني كاملي بخشد. آلساندرو مانتسوني سرانجام در بيست و ششم مارس 1873م در هشتاد و هشت سالگي درگذشت. به مناسبت مرگ او، در ايتاليا عزاي ملي اعلام شد كه رهبري آن با خانواده سلطنتي بود و در نمايندگان حدود صد شهر در مراسم تشييع جنازه او شركت كردند. |
تنسي ويليامْزْ نمايشنامهنويس بزرگ امريكايى در 26 مارس سال 1911م در ايالت ميسيسيپي امريكا به دنيا آمد. وي از دوران كودكي به ادبيات علاقهمند بود و اين علاقه به همراه پشتكار، از او نويسندهاي بزرگ ساخت. ويليامز در سالهاي بعدي عمر خود، در شمار پركارترين و برجستهترين نمايشنامهنويسان امريكا قرار گرفت و شهرتي فراوان كسب كرد. نمايشنامههاي ويليامز، با واقعبيني بسيار، زندگي مردم محروم و پرعطوفت را وصف ميكند و از زبان قهرمانان خود، سخناني قوي و صريح و گاه شاعرانه بيان ميكند. قدرت ويليامز در آفرينش شخصيتهاي نهفته است. آنها در وضعي بحراني و دشوار گرفتارند و ميكوشند گذشته خود را جبران كنند، يا برآنند تا آيندهاي بهتر از ورطه مبتذل و مادّي كنوني براي خود دست و پا نمايند. قهرمانان آثار تنسي ويليامْزْ غالباً پس از يك شكست جسمي يا اخلاقي از شخصي تبهكار يا سنگدل، به تدريج از خيالات واهي خود دست ميشويند. همچنين اشخاص نمايشنامههاي او، ميان رؤيا و واقعيت، دست و پا ميزنند. دنياي تنسي ويليامز، گاهي خشونت بار و تيره است، چنانكه هيچگونه اميدي را منعكس نميكند و همهكس، مورد تهديد پول، شهوت و احتياجات پست قرار دارد. ويليامز را بيشتر به عنوان درام نويس شاعر ميشناسند كه درون مايه نمايشي آثارش را در كند و كاو حالات بيمارگونه شخصيتها قرار داده است. ويليامز با مهارت بيمانندي، حالات، سرشتها و انديشههاي خود را از زبان توده مردم و قهرمانانِ نمايشنامههايش بيان ميكرد. آثار او عمدتاً مبتني بر شرح حال مردم ساده، رنج ديده و ناكام امريكاست. همچنين روانشناسي و روانكاوي قرن بيستم در نوشتههاي او اثر فروان دارد. نوشتههاي ويليامز، بيشتر، نمايشنامه است كه از جمله آثار او، ميتوان به باغوحش شيشهاي، پرنده شيرين جواني و تابستان گرم و طولاني اشاره كرد. غالب نمايشنامههاي تنسي ويليامز با پيروزي بسيار همراه بوده، و علاوه بر ترجمه به بيشتر زبانها، به روي صحنه آمده و از آنها فيلم ساخته شده است. تنسي ويليامز، سرانجام در سال 1983م در هفتاد و نه سالگي درگذشت. |
پيردو فِرِدي بارون كوبرتُن بنيانگذار مرحله جديد بازيهاي المپيك، در اولين روز سال 1863م متولد شد و در خانوادهاي اشرافي رشد و نمو كرد.وي سپس در ارتش مشغول خدمت گرديد و پس از آن به تعليم و تربيت روي آورد. وي در همين راستا، بازيهاي المپيك را احيا نمود. اين بازيها كه سابقه آن به 770 سال قبل از ميلاد مسيح(ع) ميرسيد در سال 394م به دستور امپراتور روم تعطيل گرديد، با اين حال، در همان زمان به عنوان معروفترين و محبوبترين مسابقات بينالمللي در يونان و روم باستان جريان داشت. بارون كوبرتن در جريان يك سخنراني در آمفيتئاتر دانشگاه سوربُن فرانسه به تاريخ 26 نوامبر 1892م پيشنهاد نمود كه ورزش را بايد بينالمللي كرد و بازيهاي ورزشي المپيك را از نو آغاز نمود. چهار سال بعد اين مسابقات در موطن اصلي آن، يونان آغاز گرديد. در اولين دوره اين مسابقات 285 ورزشكار از 13 مليت شركت داشتند. اين مسابقات در طول قرن بيستم به جز سالهايى كه با جنگهاي فراگير اول و دوم جهاني، هم زمان بود برگزار شده است. پيركوبرتن شخصيت برجسته ورزشي در جهان معاصر و احياگر بازيهاي المپيك سرانجام پس از هفتاد و چهار سال زندگي به تاريخ 26 مارس 1937 درگذشت. وي در زمان حيات خود شاهد برگزاري 10 دوره از بازيهاي المپيك بود. |
پيمان بروكسل نخستين پيمان دفاعي و سياسي است كه پس از جنگ جهاني دوم و شكست آلمان ميان دولتهاي اروپايى منعقد شد. اين پيمان كه پس از 50 سال هنوز به قوّت خود باقي است، در 26 مارس 1948م توسط بلژيك، فرانسه، هلند، انگليس و لوكزامبورگ امضا شد و كشورهاي مذكور متعهد شدند در صورتي كه يكي از اعضا مورد حمله قرار گيرد، ساير كشورهاي عضو به كمك او بشتابند. پس از امضاي پيمان بروكسل، امريكا و برخي ديگر از كشورهاي غربي به اين پيمان پيوستند. پيمان مذكور مقدمهاي شد بر شكلگيري پيمان آتلانتيك شمالي، ناتو كه در 4 آوريل 1949 به امضا رسيد. (ر.ك: 4 آوريل) |
كنيا در سالهاي بين دو جنگ جهاني، با اغتشاشات و نابسامانيهاي بسيار مواجه بود. اما بعد از جنگ جهاني دوم، مردم اين سرزمين درصدد رهايى از سلطه بيگانگان برآمدند و نهضت استقلالطلبي خود را آغاز كردند. محدوديتها و قوانين وضع شده از سوي استعمارگران در نقاط مختلف كنيا موجب به وجود آمدن گروه مائو - مائو گرديد كه مبارزان مسلح بسياري عضو آن بودند و توانست عده زيادي از انگليسيها را از بين ببرد. اين مبارزات كه از بيست و ششم مارس 1952م آغاز شده بود، سرانجام با ادامه پيگير آن، به استقلال كنيا منجر گرديد. (ر.ك: 12 دسامبر) |
|
منطقه كاستاريكا در نيمه هزاره دوم ميلادي، محل سكونت قبائل كوچك بود. در 29 مارس 1500 كريستف كلمب در جريان سفرهاي خود، به اين منطقه رسيد اما حضور اروپائيان و سكونت آنها، 60 سال بعد عملي گرديد. آنها اين منطقه را به علت منابع طبيعي فراوان در آن، كاستاريكا ناميدند كه به معناي ساحل ثروتمند ميباشد. كاستاريكا از سال 1564 به صورت رسمي در سيطره اسپانيا قرار گرفت كه تا سال 1821 به طول انجاميد. پس از آن، ضمن اعلام استقلال خود، به امپراتوري مكزيك پيوست و با فروپاشي فدراسيون مكزيك، كاستاريكا نيز به استقلال كامل نائل آمد. كاستاريكا با 51/100 كيلومتر مربع وسعت در قاره امريكاي مركزي، در غرب درياي كارائيب و شرق اقيانوس آرام و در همسايگي كشورهاي پاناما و نيكاراگوئه واقع شده است. جمعيت آن بيش از 4 ميليون نفر بوده و اسپانيوليها، دورگهها و سرخپوستان، مهمترين گروه نژادي آن ميباشند و پيشبيني شده است جمعيت آن تا سال 2025 به حدود 6 ميليون نفر بالغ گردد. مذهب اكثر مردم، كاتوليك، زبان رسمي، اسپانيولي و پايتخت آن، شهر سان خوزه ميباشد. شهرهاي مهم آن عبارتند از: كارتاگو، آلاخوئلا و بندر ليمون. حكومت كاستاريكا جمهوري چند حزبي با يك مجلس قانونگزاري بوده و واحد پول آن كولون كاستاريكا است.(ر.ك: 15 سپتامبر) |
احمد سِكوتوره رهبر پيشين كشور افريقايى گينه، در 9 ژانويه 1922م در يكي از شهرهاي مركزي گينه به دنيا آمد. احمد از جواني وارد فعاليتهاي سياسي شد و خواهان استقلال كشورش از دست استعمارگران فرانسوي گرديد. وي يكي از بنيانگذاران سازمان سياسي موسوم به اجتماع دموكراتيك افريقا بود كه تلاش فراواني در راه رهايى منطقه افريقاي غربي از استعمار فرانسه از خود نشان داد. سكوتوره در 1956م معاون اين جنبش و در سال 1958م تنها رهبر افريقايى بود كه به پيشنهاد ژنرال دوگل رئيس جمهور فرانسه، مبني بر تشكيل يك جامعه فرانسوي افريقايى در مستعمرات فرانسه، رأي منفي داد. بدين ترتيب بود كه در تاريخ دوم اكتبر 1958م، گينه استقلال خود را به دست آورد و سكوتوره به مقام رياست جمهوري و نخستوزيري اين كشور دست يافت. وي حدود 30 سال رهبري گينه را به عهده داشت و در چهار دوره متوالي به رياست جمهوري آن برگزيده شد، ضمن اين كه 14 سال نيز همزمان، نخستوزير بود. پس از استقلال گينه، سكوتوره به كشورهاي شرق خصوصاً اتحاد جماهير شوروي سابق نزديك شد و سپس به غرب متمايل گرديد. وي در سالهاي آخر عمر، درهاي اقتصاد و سياست كشورش را به سوي غرب گشود و روابط گينه را با فرانسه و امريكا بهبود بخشيد. سكوتوره از 1981م رياست يك هيأت ميانجي از سوي سازمان كنفرانس اسلامي براي ميانجيگري در جنگ ايران و عراق را برعهده گرفت و به هر دو كشور سفر كرد. احمد سكوتوره به عنوان يكي از مشاهير سياسي قاره افريقا، به هنگام مرگ در 26 مارس 1984م در 62 سالگي، رياست دورهاي سازمان وحدت افريقا را به عهده داشت. |
تازه های مقالات
ارسال نظر
در ارسال نظر شما خطایی رخ داده است
کاربر گرامی، ضمن تشکر از شما نظر شما با موفقیت ثبت گردید. و پس از تائید در فهرست نظرات نمایش داده می شود
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}